«ខ្ញុំមិនដែលគិតចង់ក្លាយជាអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាទេ»

«ខ្ញុំមិនដែលគិតចង់ក្លាយជាអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាទេ»

ប៉ោយប៉ែត ប្រទេសកម្ពុជា ខែតុលា ឆ្នាំ 2017 — ខ្ញុំមិនដែលគិតទេ ព្រោះខ្ញុំមិនមានទំនុកចិត្តថាខ្ញុំអាចយកឈ្នះលើការលំបាកដែលខ្ញុំនឹងជួបប្រទះនៅក្នុងទឹកដីបេសកកម្ម។ ខ្ញុំទុកវាឲ្យអ្នកផ្សេងទៀតទៅបេសកកម្ម។ កាលខ្ញុំនៅជាឌីកុន ខ្ញុំបានទៅប្រទេសកម្ពុជាដើម្បីធ្វើការស្ម័គ្រចិត្តរយៈពេលខ្លីជាមួយនឹងនិស្សិតកូរ៉េខ្លះ។ យើងនៅសាលាបច្ចេកទេសដុនបូស្កូ រាជធានីភ្នំពេញ។ ពេលនោះខ្ញុំនិយាយខ្លួនឯងថា ខ្ញុំនៅទីនោះដើម្បីមើលថែសិស្សរបស់ខ្ញុំ។

ក្នុងរយៈពេលពីរបីថ្ងៃនៃការងារ ខ្ញុំសង្កេតឃើញថា ខ្ញុំស្ទើរតែមិនបានជួប Salesians ណាមួយនៅក្នុងសាលានោះទេ។ ខ្ញុំបានដឹងថា នៅកម្ពុជាមានអង្គប្រជុំតែមួយចំនួនប៉ុណ្ណោះ ដែលមានយុវជនខ្មែរជាច្រើនត្រូវការពួកគេ។ ខ្ញុំបានជួបយុវជនក្រីក្រជាច្រើននាក់ដែលមានបញ្ហា។ គំនិតមួយបានភ្លឺឡើងក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំ ដែលប្រហែលជាខ្ញុំត្រូវការនៅកម្ពុជាច្រើនជាងនៅកូរ៉េ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខេត្តកូរ៉េនឹងមិនទទួលរងនូវការអវត្តមានរបស់ខ្ញុំទេ ព្រោះមានអ្នកប្រជុំជាច្រើននៅទីនោះ។

ខ្ញុំមិនគិតថាចំណង់ចំណូលចិត្តអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនារបស់ខ្ញុំគ្រាន់តែជាការជំរុញមួយរំពេចនោះទេ។ ពិតជាធម្មជាតិដែលមានអារម្មណ៍ចង់ជួយមនុស្សដែលមានបញ្ហាតែពេលដែលពួកគេនៅចំពោះមុខយើងប៉ុណ្ណោះ។ នោះមិនមែនជាករណីរបស់ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាបានហៅអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាជាងបីឆ្នាំកន្លះ។ ពេលនោះទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្ត ហើយបានសរសេរទៅសាកលវិទ្យាធិការដែលស្នើឲ្យខ្លួនខ្ញុំធ្វើជាសាសនទូត។

បញ្ហាប្រឈមធំបំផុតរបស់ខ្ញុំគឺភាសាខ្មែរ។ ខ្ញុំដឹងថា ប្រសិនបើខ្ញុំនិយាយមិនត្រឹមត្រូវ ខ្ញុំនឹងដូចជាបុគ្គលិកដទៃទៀតនៃអង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាល មិនមែនជាអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាទេ។ ភាសាមូលដ្ឋានគឺជាកត្តាសំខាន់មួយក្នុងការប្រកាសដំណឹងល្អ ។ បើគ្មានវាទេ ការប្រកាសរបស់យើងមានកម្រិតណាស់។ ជាមួយនឹងភាសាអង់គ្លេស ខ្ញុំអាចដំណើរការសាលាដូចជាអាជីវកម្មមួយ ហើយទំនាក់ទំនងជាមួយ confress របស់ខ្ញុំ។ ដើម្បីចែករំលែកបទពិសោធន៍របស់ខ្ញុំអំពីជំនឿជាមួយយុវជនខ្មែរ ខ្ញុំត្រូវប្រើភាសារបស់ពួកគេ។


សេចក្តីរីករាយបំផុតរបស់ខ្ញុំគឺនៅជាមួយយុវជនទាំងនេះ ចែករំលែកជីវិតរបស់ពួកគេ និងបានជួបព្រះរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងប្រជាជនខ្មែរ។ ពេលយើងគិតអំពីជីវិតជាអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា យើងទំនងជាស្រមៃគិតអំពីការលំបាកច្រើនពេកនៅក្នុងទឹកដីចម្លែកមួយ។ យើងត្រូវបានល្បួងឲ្យចៀសវាងការក្លាយជាអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា ។ យើងពិតជាមិនអាចគិតទុកជាមុនអំពីការលំបាកដែលយើងនឹងជួបប្រទះនោះទេ។ គ្មាននរណាម្នាក់ក្លាយជាអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាឡើយ ពីព្រោះគាត់ប្រាកដថាគាត់នឹងជម្នះរាល់ឧបសគ្គ។

ក្នុងនាមជាអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា ខ្ញុំបានរៀនទុកចិត្តខ្ញុំទាំងស្រុងលើព្រះ។ ខ្ញុំក៏យល់ដែរថា ទោះបីជាយើងទាំងអស់គ្នាពាក់អាវដូចគ្នាពីវប្បធម៌ក្នុងស្រុកក៏ដោយ ក៏សហគមន៍អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនារបស់យើងមានលក្ខណៈអន្តរជាតិ។ ខ្ញុំក៏ត្រូវទទួលយកវប្បធម៌នៃអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាគ្នីគ្នារបស់ខ្ញុំដែរ។ វាមានសារៈសំខាន់ណាស់ក្នុងការមានចិត្តដែលទទួលនូវវប្បធម៌ផ្សេងៗ។ នេះក៏បង្កប់ន័យការបើកចំហចំពោះវប្បធម៌នៃសន្និសីទផ្សេងទៀតនៅក្នុងសហគមន៍។ នៅពេលដែលមានការបើកចំហរទៅវិញទៅមក មានភាពអន្តរវប្បធម៌នៅក្នុងសហគមន៍ ហើយយើងក្លាយជាសាក្សីដ៏គួរឱ្យទុកចិត្តរបស់ព្រះយេស៊ូវ!

NB: Fr. Mark Yang, SDB – ជាអាចារ្យទទួលបន្ទុកក្រុងប៉ោយប៉ែត – បាត់ដំបងនៅកម្ពុជា (THA – Cambodia delegation)