• សម្ដេចប៉ាប យ៉ូហាន ប៉ូល ទី២ បានតែងតាំងបងប្រុស អារតេមីដី សាតី (Artemedi Zatti) មានសុភមង្គលក្នុងឆ្នាំ ២០០២ ។
  • នៅឆ្នាំ ១៩៧៦ លោក ហុរហេ ម៉ារីអួ បេរកូលីអូ (Jorge Mario Bergoglio) ដែលជាសម្តេចប៉ាបបច្ចុប្បន្ន បានសុំឱ្យអធិស្ឋានសម្រាប់ព្រះ​ជាម្ចាស់ បាន​ចាត់​យើង​ឲ្យ​មាន​វ័យ​ក្មេង​ជា​ច្រើន​ទៀត ដែល​ចង់​ធ្វើ​ជា​ បូជាចារ្យ បង​ប្រុស បង​​ស្រី តាមរយៈការអង្វររបស់ បងប្រុស អារតេមីដី សាតី ។

ក្នុងចំណោមសាឡេស៊ានជាច្រើននាក់នៃគ្រួសារខាងវិញ្ញាណរបស់ ដុនបូស្កូ យើងមានបងប្រុសម្នាក់នៅស្ថានបរមសុខ ដែលការចងចាំពិធីសាសនា នឹងធ្វើឡើងនៅថ្ងៃទី ១៣ ខែវិច្ឆិកា។ គាត់គឺជា បងប្រុស អារ្ទេមីដី សាតី មកពីប្រទេសអាហ្សង់ទីន ទ្វីបអាមេរិកខាងត្បូង។ នៅពេលដែល ដុន បូស្កូ បានបង្កើតក្រុមសាឡេស៊ាន បុរសទីមួយនៃគ្រួសារសាឡេស៊ាន គាត់បានកំណត់ក្រុមពីរគឺ បូជាចារ្យសាឡេស៊ាន និងបងប្រុសសាឡេស៊ាន។ វាងាយស្រួលក្នុងការកត់សម្គាល់បូជាចារ្យសាឡេស៊ាន ចាប់តាំងពីពួកគេកំពុងធ្វើជាអធិបតីក្នុងពិធីបូជា ប៉ុន្តែវាពិតជាលំបាកជាងក្នុងការឃើញវត្តមានរបស់សាឡេស៊ានទាំងអស់ ដែលកំពុងនាំយកនូវសប្បុរសធម៌ដុន បូស្កូ ក្នុងចំណោមយុវជន ប៉ុន្តែដោយមិនចូលរួមបព្វជិត។

បងប្រុសអ្នកបួស ថ្វីត្បិតតែប្រកាន់សាសនា ដោយពាក្យសច្ចាប្រណិធាន ៣ យ៉ាងគឺ ព្រហ្មចារី ការគោរពប្រតិបត្តិ និងភាពក្រីក្រ ក៏មិនប្រើសម្លៀកបំពាក់សាសនាទេ ឬរបស់ដែលយើងអាចដាក់ក្នុងក្រុមព្រះសង្ឃបានភ្លាមៗដែរ ។ ហើយតាមពិតទៅ បងប្រុស អ្នកបួស សាឡេស៊ាន ធ្វើការក្នុងចំណោមយុវជន ក្នុងថ្នាក់រៀន ឬសកម្មភាពណាមួយ ដែលមានទំនោរក្នុងការលើកកម្ពស់ជីវិតរបស់យុវជន ដូចជាអ្នកជំនាញ ឬអ្នកដឹកនាំជាដើម។

បងប្រុស អារ្ទេមីដី សាតី កើតនៅថ្ងៃទី ១២ ខែតុលា ឆ្នាំ ១៨៨០ នៅ ភូមិបូរេតូ (តំបន់ រេយីអូ អេមីលៀ) ប្រទេសអ៊ីតាលី ជាអ្នកកសិករ លោក លូអីយី សាតី និង អាលបីណា វិគី។ ក្នុងនាមជាគ្រួសារអ៊ីតាលីជាច្រើន ដែលត្រូវបានរុញច្រានដោយភាពក្រីក្រនៅចុងសតវត្សទី ១៩ ពួកគេបានធ្វើចំណាកស្រុកទៅ បាអីអា ប្លានកា ប្រទេសអាហ្សង់ទីនក្នុង ឆ្នាំ ១៨៩៧ ។ បន្ទាប់ពីធ្វើការអស់រយៈពេល ៣ ឆ្នាំ នៅក្នុងរោងចក្រ និងជួយយ៉ាងសកម្មនៅក្នុងព្រះវិហារ គាត់បានចូលទៅក្នុង សាលាប្រាថ្នាសាឡេស៊ាន (Salesian Aspirantate) នៅភូមិ បេរ្នាល ទីក្រុង បូអេណូស អាអីរេស ឆ្នាំ ១៩០០ ។

បន្ទាប់មក វិបត្តិជំងឺរបេង បានមកដល់។ ក្នុងមន្ទីរពេទ្យ គិលានុបដ្ឋាយិកាសាឡេស៊ាន បានប្រាប់គាត់ដោយសំដៅទៅលើ ព្រះនាងម៉ារីថា “ប្រសិនបើព្រះនាងព្យាបាលអ្នក អ្នកត្រូវតែលះបង់ខ្លួនអ្នកចំពោះអ្នកជំងឺ” ។ លោក អារ្ទេមីដី បានសន្យារបស់គាត់ចំពោះ ព្រះនាងម៉ារីជាទីពំនឹង ដោយសន្យាថា ប្រសិនបើគាត់ត្រូវបានព្យាបាល គាត់នឹងលះបង់ ដើម្បីបម្រើបេសកកម្មសុខភាព: “ខ្ញុំជឿ ខ្ញុំសន្យា ហើយខ្ញុំព្យាបាល” គាត់បាននិយាយ។

គាត់បានធ្វើវិជ្ជាជីវៈខាងសាសនាដំបូងរបស់គាត់នៅឆ្នាំ ១៩០៨ និងវិជ្ចាជីវៈជារៀងរហូតនៅឆ្នាំ ១៩១១ ។ នៅឆ្នាំ ១៩១៤ គាត់បានក្លាយជាពលរដ្ឋអាហ្សង់ទីន ហើយគាត់បានក្លាយជានាយកមន្ទីរពេទ្យ ទីក្រុង វីអេដណា នៅឆ្នាំ ១៩១៥ ដែលជាមន្ទីរពេទ្យដដែលគាត់បានជាសះស្បើយពីជំងឺរបេងរបស់គាត់ និងទទួលបានតំណែងជា បងប្រុស ដែលបានប្រកាសអំពីអាជីពរបស់គាត់។ មិនយូរប៉ុន្មានគាត់ត្រូវបានគេស្គាល់យ៉ាងច្បាស់នៅគ្រប់តំបន់ ទីក្រុង វីអេដណា និងតំបន់ ផាតាគូនៀ ហើយត្រូវបានគេលើកឡើងរួចហើយថាជា “គិលានុបដ្ឋាយិកាដ៏បរិសុទ្ធនៃ ផាតាគូនៀ” ដោយសារតែក្នុងនាមជានាយកមន្ទីរពេទ្យ គាត់បានប្រើកង់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់ដើម្បីទៅសួរសុខទុក្ខអ្នកជំងឺនៅផ្ទះ។

ពេលគាត់ទៅសួរសុខទុក្ខអ្នកជំងឺ គាត់ធ្លាប់និយាយស្វាគមន៍ដោយនិយាយថា “អរុណសួស្តី។ ព្រះជន្មយឺនយូរដល់ព្រះយេស៊ូវ យ៉ូសែប និងម៉ារី។ តើអ្នកទាំងអស់គ្នាដកដង្ហើមទេ?” ពេល​មួយ​ គាត់​បាន​សួរ​ទៅបង​ស្រី​ដែល​កាន់​សាសនា​ថា​៖ ​<<បង​ស្រី តើ​អ្នក​មាន​សម្លៀក​បំពាក់​សម្រាប់​លោក​យេស៊ូ​អាយុ​១២​ឆ្នាំ​ទេ?>> គាត់​ធ្លាប់​និយាយ​ដែរ​ថា ​ថ្នាំ​ល្អ​ ពូកែ​និយាយ​កំប្លែង​គួរ​ឱ្យ​ស្រឡាញ់​ចំពោះ​អ្នក​ជំងឺ​ដែល​ស្រឡាញ់​គាត់​ខ្លាំង​ណាស់​។

ជាច្រើនឆ្នាំក្រោយមក ឪពុកសាឡេស៊ាន លោក​ បារ៉ាសីក បានរៀបរាប់អំពីបងប្រុស អារ្ទេមីដី សាតី ទៅគាត់នៅដើមឆ្នាំ:

“មានរឿងអីមែនទេកូន? គាត់​បាន​សួរ​ខ្ញុំ​ពេល​គាត់​ឃើញ​ខ្ញុំ​មក​ដល់​ទាំង​ទឹក​ភ្នែក និង​ឈឺ​ចាប់។ គាត់​បាន​រក​ឃើញ​ថ្នាំ ហើយ​បាន​​រុំ​បង់ខ្ញុំ ខណៈ​ដែល​គាត់​និយាយ​ជាមួយ​ខ្ញុំ ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្ងប់។ វាហាក់ដូចជាខ្ញុំថា គាត់បានព្យាបាលខ្ញុំដោយប្រើពាក្យច្រើនជាងថ្នាំ។ ដូច្នេះហើយ ក្នុងរយៈពេលពីរបីថ្ងៃ ខ្ញុំមានសុវត្ថិភាព និងមានសុខភាពល្អ។ ជាច្រើនឆ្នាំកន្លងផុតទៅ ហើយដៃនោះត្រូវបានឧទ្ទិសដើម្បីលើកព្រះកាយព្រះគ្រីស្។ ខ្ញុំតែងតែគិតថា បងប្រុស សាតី មានវត្តមានជាមួយនឹងកាយវិការ ភាពស្និទ្ធស្នាល ព្យាយាមព្យាបាល ពេលខ្លះព្រួយបារម្ភជាងអ្នកជំងឺខ្លួនឯងទៅទៀត”។

នៅឆ្នាំ ១៩៥០ គាត់ដឹងថា គាត់មានជំងឺមហារីក ប៉ុន្តែគាត់បាននាំជំងឺមកជាមួយភាពក្លាហាន និងសេចក្តីរីករាយដូចគ្នា ដែលជាចរិតរបស់គាត់។ គាត់បានស្លាប់នៅថ្ងៃទី ១៥ ខែមីនា ឆ្នាំ ១៩៥១ ហើយសម្ដេចប៉ាប យ៉ូហាន ប៉ូល ទី២ បានតែងតាំងបងប្រុស អារ្ទេមីដី សាតី មានសុភមង្គលក្នុងឆ្នាំ ២០០២ ។